Gjafalisti

Bækur Markúsar krisjánssonar

Tue, 26 Jul 2011 13:50:14 +0000

Jón B. Guðlaugsson, m.a. velunnari íslenskrar tónlistar um langa hríð, færði Tónlistarsafni Íslands að gjöf fallega mynd af Markúsi Kristjánssyni píanóleikara auk þriggja útgáfa af bókinni „Die Lehre von der musikalischen Komposition“ eftir A. B. Marx. Lesa má nánar um Markús Kristjánsson í Tónlistarsögu Reykjavíkur, eftir Baldur Andrésson og sjá má á www.musik.is.

Úr safni guðrúnar Sveinsdóttur

Fri, 15 Jul 2011 12:00:11 +0000

Gögn úr búi Guðrúna Sveinsdóttur söngkennara.

Halla Hauksdóttir færði Tónlistarsafni Íslands að gjöf segulbandsspólur og ýmis skrifleg gögn úr búi Guðrúnar Sveinsdóttur söngkennara. Guðrún var elsta barnabarn Matthíasar Jochumssonar. Hún giftist Vigfúsi Einarssyni skrifstofustjóra í Forsætisráðuneytinu. Þau áttu tvö börn, - Herdísi frönskukennara og Einar sellóleikara. Herdís var gift Valtý Péturssyni listmálara. Eftir er að rannsaka nánar hvað er á segulböndunum en m.a. ritaðra gagna má finna nokkur handrit af „Tónlistartíma barnanna“ sem Guðrún sá um hjá Ríkisútvarpinu um árabil.

Sjá nánar um Guðrúnu hér.

Einar Markan 1902-1973

Mon, 6 Jun 2011 10:13:27 +0000

Anne-Marie Markan færði Tónlistarsafni Íslands að gjöf gögn úr eigu Einars Einarssonar Markan, afabróður síns. Gögnin koma frá Jóni Kalman Stefánssyni en Einar var langafi hans. Um er að ræða bréf, myndir, tónleikaprógröm og tónsmíðar frá hendi Einar, og þeirra á meðal handrit að óperunni Geysir og Katla frá árinu 1942, auk sönglaga. Má minna á að árið 1976 kom út hefti með 43 sönglögum eftir Einar, og árið 1978 kom út hljómplata með 14 íslenskum sönglögum sem Einar hafði hljóðritað.
Einar lést árið 1973 og birtist minningargrein um hann í Morgunblaðinu.

Nótnahefti úr bárðardal

Tue, 31 May 2011 09:10:31 +0000

31. maí 2011 færði Hákon Sigurgrímsson Tónlistarsafni Íslands að gjöf lítið handskrifað nótnahefti með nokkru alþýðulögum frá byrjun 20. aldar. Heftið var skrifað í fjósbaðstofunni að Jarlsstöðum í Bárðardal og má þar sjá nöfn systkinanna á bænum, Unnar, Sturlu, Rebekku og Ástríðar Jónsbarna, en Unnur var móðir Hákonar. Er þetta hefti fagurt dæmi um löngun þjóðarinnar til að læra tónlist, sem hún og gerði við þær aðstæður sem þá var boðið á íslenskum sveitaheimilum. Gegndu orgelharmoníin þar stóru hlutverki. Í heftinu má m.a. sjá dagsetninguna 1/1 1913.

Mynd af orgeli dr. urbancic

Tue, 19 Apr 2011 11:51:08 +0000

19. apríl kom Kristján Sigtryggsson í Tónlistarsafn Íslands og afhenti okkur að gjöf mynd af orgeli Dr. Viktors Urbancic þar sem á stendur mynd af honum sjálfum. Í bréfi Kristjáns sem fylgdi gjöfinni segir hann:
„Skömmu eftir andlát Dr. Viktors Urbancich vann ég að grein um hann fyrir Organistablaðið. Þá heimsótti ég konu hand, Dr. Melittu og hún fræddi mig um ýmislegt frá lífsferli þeirra hjóna. Hún bað fyrir þessa mnd af orgeli hans í stofunni á Langholtsvegi og óskaði að hún yrði varðveitt á skrifstofu Organistafélagsins. Félagið hefur aldrei eignast eigin skrifstofu og þessvegna afhendi ég myndina Tónlistarsafni Íslands til varðveislu“.

Myndin hangir nú í safninu.

Hvað orgelið sjálft varðar, stendur það á orgelverkstæði Björgvins Tómassonar á Stokkseyri.

Hér undir er stutt erindi sem Bjarki Sveinbjörnsson hélt um Urbancic á 100 ára ártíð hans. Undir flutningi erindisins voru flutt nokkur tóndæmi sem er sleppt hér.:

100 ára átríð Victors Urbancic
í Salnum í Kópavogi 16. september 2003

Heiðraða fjölskylda Urbancic!

Kæru hátíðargestir.

Ég þarf ekkert að leyna því að ég er ákaflega stoltur yfir því að vera beðinn að segja nokkur orð í tengslum við þessa hátíð sem er, eins og þið vitið, er til að minnast Dr. Victors Urbancic, hins geysihæfa tónlistarmanns sem íslenskt samfélag fékk að njóta nærveru, þekkingar og starfskrafta í um 20 ára skeið. Nokkur orð frá mér hér í kvöld verða aðeins spegilmynd þekkingar sem ég hef viðað að mér í gegnum skrif annarra svo og viðtala við fólk sem þekkti manninn persónulega – og þá ekki síst nokkrar sérdeilis ánægjulegar stundir við að rabba við Sibyl Urbancic þar sem hún hefur rifjað upp fyrir mér eitt og annað úr lífi fjölskyldunnar hér á landi og vil ég hér og nú þakka henni sérstaklega fyrir það. Það var nefnilega eitt sinn sagt um músíkina að hún yrði að varðveitast í hugskotum manna því hún myndi seint verða á bókfell skráð. Þetta var áður en menn fundu upp aðferð til að skrifa tónmálið á blað. Það sama gildir oft tónvísindin og rannskóknir á þeim tengdum að maður þarf að veiða upp úr hugskotum fólks ýmislegt sem ekki hefur verið á bókfell skráð, og stundum það sem menn skrifa alls ekki á blað, til að skilja samhengið.
En hvert er þá samhengið með Dr. Victor Urbancic og Ísland? Það er ekki til neitt eitt einhlítt svar við því nema kannski þá að Ísland hafi verið honum ankerið sem keðjan battst. Hafi Dr. Urbancic verið skipið þá varð Ísland hafsbotninn sem ankerið náði festu í – og bæði keðjan og botnfestan var sterk. Orð mín verða örstutt spegilmynd, óáþreifanleg, kannski bara augnablikið.

Það var heitt í sumar í Evrópu góðir gestir. Óþægilega segja þeir sem það upplifðu. Vinur minn sem ferðaðist um suðurevrópu í ágústmánuði sagði að þetta hafi orðið bærilegt með því að nota loftkælinguna á fullu, bæði í bílnum og á gististöðum.

Ég hef ekki reynt að finna út hvernig lofthitinn í Evrópu var sumarið 1938 í Graz í Austurríki, í ágústmánuði það sumar. Enda skiptir það ekki máli. En eitt er víst að eldar helvítis brunnu í hugum nokkurra ráðandi manna í þeirri borg þetta sumar sem ekkert fékk slökkt. Við þekkjum þá sögu sem ekki tók tillit til hæfileika einstaklingsins, vilja hans, þekkingu né kærleika. Eldtungur þessara elda teygðu sig til fólksins – einnig til Urbancicfjölskyldunnar. Þessar eldtungur voru bældar niður þetta sumar á Íslandi allavega hvað Urbancicfjölskylduna varðaði. En fjölskyldan færði Íslendingum á sama tíma hlýja vinda með hingaðkomu sinni, hlýju ekki mælda í gráðum heldur kærleika og virðingu, fyrir menntun sinni og starfi, fyrir fókinu sem hér bjó, fyrir sögu landsins og menningu, fyrir landinu sjálfu.

Dr. Victor Urbancic var fæddur í Vínarborg árið 1903, en átti ættir að rekja til Slóveníu í Júgóslavíu sem taldist til austurríska keisaradæmisins fyrir fyrstu heimsstyrjöldina. Hann var aðeins sex ára gamall þegar hann tók þá ákvörðun að vefja tónlistargyðjunum um arma sér, taka þær í fangið og helga þeim líf sitt. Hann helgaði því 20 árum af lífi sínu í þeirra heimi við nám sem skilaði honum bæði doktorsprófi í tónvísindum auk hljómsveitarstjóraprófs. Auk þessa lauk hann sérnámi í píanó- og orgelleik.

Gerum við okkur í rauninni grein fyrir hvað þetta þýðir? Eru einhverjir í dag sem treysta sér til að feta þessi námsspor. Þeir eru fáir. Enda mátu heimamenn þessa þekkingu hans strax að loknu námi, m.a. með því að veita honum stöðu hljómsveitarstjóra við leikhúsið Theater in der Josefstadt í Vínarborg. Í framhaldi af því treystu óperumenn í Mainz í Þýskalandi honum til að leiða hljómsveit óperunnar þar, auk háskólahljómsveitarinnar og að vera aðstoðarskólastjóri tónlistarakademíunnar. Í slíkar stöður gengu engir meðalmenn.

Það er því ekkert skrýtið, að í hinum músíkalska meðalhita sem hér ríkti árið 1938, meðalhita sem hér hafði náðst með ötulu starfi Dr. Franz Mixa og félaga hans við Tónlistarskólann í Reykjavík og á vegum Tónlistarfélagsins á undangengnum 8 árum, að menn hér á landi treystu Dr. Urbancic fyrir hverju sem var í hinum músíkalska heimi. Sú breiða menntun sem ég taldi upp áðan, organistinn, píanistinn, hljómsveitarstjórinn, tónskáldið auk mannkærleika sem var viðbrugðið, gerði hann að músíkölskum leiðtoga á sjálfum akrinum meðan hans naut við.

En menn skulu ekki halda það að hin mikla menntun og hinn mikli hæfileiki hafi á nokkurn hátt þvælst fyrir honum – Það er nefnilega þannig að þegar mikil þekking og hæfileiki fær að sameinast í manneskju sem það geta borið, þá verður persónan aldrei stærri en svo, að hún komi ekki auga á sprotann, hversu smár sem hann er. Sprotann hjá barninu, barninu í fullorðna manninu, sprotann í hugum fólksins. Dr. Urbancic var slík persóna. Það birtist ekki síst í því að hann gekk hús úr húsi til að hlúa að þessum sprotum með því að leiða þá fyrstu skrefin í heimi tónlistarinnar. Við komum aftur að því í lokin.

Oft hefur maður lesið í blöðum og tímaritum frá þeim tíma sem Dr. Urbancic naut við hér á landi, hlýleg orð nemenda hans og samstarfsmanna í hans garð. Við skulum aðeins heyra hvað Magnús Á Árnason skrifaði m.a. í minningarorðum um Dr. Urbancic 10. apríl árið 1958:

CH. 1 – 0:45

Strax á fyrstu starsárum sínum hér opnaði hann okkur nýjan heim, sem okkur var að mestu ókunnur, þar sem var hin mikla kirkjutónlist klassísku meistaranna. Ég efast um að menn hafi gert sér grein fyrir því hvað til þess þurfti og hvaða átak það kostaði eins og allt var í haginn búið: blandaður kór með óþjálfuðum röddun, einsöngsraddir með takmarkaðri kunnáttu sumra hverjar og hljómsveit sem var algjörlega á bernskuskeiði. Þetta tókst þó vonum framar og var eitt fyrsta Grettistakið í tónlistarlífi okkar og fyrirfari ýmissa stærri, sem á eftir komu.

Ég ætla ekki að rifja upp einstaka viðburði. Ég vona að þið séuð búin að fá myndina af manninum. Orgelleikaranum í Kristskirkju, píanókennaranum í Tónlistarskólanum, hljómfræðikennaranum, píanóleikaranum sem starfaði með svo mörgum, kórstjóranum sem stimplaði sig svo eftirminnilega inn í íslenskan tónlistarheim með stjórnun sinni og undirbúningi á Jóhannesarpassínunni 1943, sem leiddi af sér Tónlistarfélagskórinn. Við tölum nánar um hann á eftir. Hvað má segja um allar óperurnar og óperetturnar: Meyjarskemman, Brosandi land, Nitouche, sem var flutt 109 sinnum. Hann stjórnaði tónlistinni við frumflutning á Gullna hliðnu árið 1941, tónlistinni við Pétur Gatu árið 1944, fyrstu íslensku óperettunni, Í álögum eftir Sigurð Þórðarson og Dagfinn Sveinbjörnsson. Við erum ekki enn komin í Þjóðleikhúsið. Tíminn leyfir ekki að telja upp sigrana þar.

Eg minntist á píanóleikarann Urbancic. Ég hef ekkert talað um tónskáldið Urbancic. „Það blómstrar í myrkrinu“ má segja, svo notuð séu hans eigin orð og ég kem nánar að hér í lokin.

Það fór tvennt saman hvað tónskáldið varðar að mínu mati. Hin mikla hógværð tónskáldsins, sem var svo auðmjúkt að blómin bugtuðu sig í nærveru hans og svo hitt, það þurfti oft leyfi hinna sjálfskipuðu til að fá verkin flutt. „Ég hef aldrei skilið hvað hann var að fara með þessari músík“ sagði einn þessara sjálfsskipuðu við mig fyrir nokkrum árum. Hverju á maður að svara þegar svona er sagt. Jú, maður hlustar sjálfur, maður nýtur og skilur fordómalaust. Það er svarið.

Góðir hátíðargestir!
Við skulum sameinast um stund í hljóðheimi Dr. Victors Urbancic. Sameinast í þeirri tækni sem til var hjá útvarpinu til hljóðritunar fyrir um 50 árum, þeirri tækni sem nútíminn leyfir okkur að lyfta hljóðmyndinni og skerpa hana lítilsháttar. Til er hljóðritun þar sem hann leikur tilbrigði um þýskt sálmalag fyrir píanó, við skulum draga niður í ljósunum, hlusta, og leyfa listamanninum að vera meðal okkar um stund. Leyfum samtímamanni hans, Birni Ólafssyni að kynna dæmið.

CH. 2. – 4:38
Það þarf enginn hér að spyrja sig þess hvert tónskáldið er að fara eftir að hafa listamennina flytja tríóið hér í uppafi og nú eigin flutning tónskáldsins á þessari merkilegu hljóðritun. Hér gengur dæmið fullkomlega upp.
Við heyrðum hér brot af kynningu samstarfsmanns Victors Urbancic til margra ára, Björns Ólafssonar. Erfitt er að segja hver elsta hljóðritunin er sem við eigum með tónlistarflutningi Dr. Urbancic, En ég tel árið 1946 geti verið það ár sem við eigum elstu hljóðritunina með leik Urbancic. Við skulum nú í um 10 mínútur mæta á tónleika í Gamla bíói árið 1946 þar sem þeir félagar Björn Ólafsson og Victor Urbancic fluttu m.a. Introduction og Rondo Capriccioso op. 28 eftir Camilie Saint Saens.

CH: 3 – 8:35.

Kynna næsta tónlistaratriði.

II. hluti

Kæru gestir!
Velkomnir að nýju til þessarar stundar sem við eigum saman til að minnast Dr. Urbancic.
Við megum ekki gleyma að minnast á Melittu. Ég sé þau fyrir mér eins og óperu Wagners: Totalkunstwerk. Hvílíkan stuðning sem þau hjón mega hafa gefið hvort öðru. Hvaða stúlka stenst það að vera tileinkuð tónsmíð? Að fá heila fantasíusónötu fyrir klarínettu og píanó tileinkaða sér - sónötu sem einlægir vinir fjölskyldunnar og sem hafa borið hitann og þungann af þessu kvöldi, Kjartan Óskarsson og Hrefna Eggertsdóttir, hafa spilað og hljóðritað á geisladisk svo eftirminnilega. Dr. Urbancic kunni þetta þótt hann væri aðeins 21. árs gamall. Við hinir buðum stelpunum heim til að hlusta á plötur. Melitta lauk doktorsprófi í málvísindum, hún var góð leikkona, hún mótaði listrænar gáfur sínar í höggmyndir og orti ljóð. Er þau hjón komu til Íslands voru fædd þrjú börn: Pétur, Ruth og Sybil og svo fæddist Eiríka á Íslandi. Þetta fólk er svo músíkalskt að jafnvel holóttustu vegir í íslensku vegakerfi urðu þeim engin hindrun að hoppa yfir. Skal nokkurn undra. Um allar aðrar listrænar gáfur þessa fólks þekkið þið sem kynnst hafið þeim best.

Einhverntíma hafði einn nemandi á orði að Urbancic virtist hafa ómælda ánægju af því að miðla af þekkingu sinni. Hann fann leiðina að nemandanum, fann sprotann sem ég talaði um áðan, nálgaðist tónlistina tónlistarinnar vegna. Magnús Blöndal Jóhannsson tónskáld og píanisti kom til starfa hjá Útvarpinu um miðjan 6. áratuginn. Hann hafði meðal annars það hlutverk að velja tónlist af plötum til flutnings í þar til gerða dagskrárliði. Það var svo hlutverk pólítísks skipað útvarpsráðs að samþykkja þennan lista. Á þessum tíma þurfti fjórar atlögur Magnúsar, með jafn margra ára millibili til að fá leyfi til að spila tónlist eftir Bartók í útvarpið. Hann var of moderne. Þórarni Jónssyni tónskáldi þótti Schönberg líka full moderne árið 1924 er hann sótti líklega einn Íslendinga nokkru sinni tíma hjá honum í tónsmíðum. En hvorki Schönberg né Bartók voru of moderne fyrir Dr. Urbancic. Hann kynnti ungum nemendum tónlistarkólans þessi tónskáld, það hefur Atli Heimir Sveinsson borið vitni um. Ég kem aftur að því sem ég minntist á í upphafi. Dr. Urbancic var nógu stór til að sjá hlutina eins og þeir voru, hvort sem þeir voru smáir, stórir, nýjir eða gamli. Líka þá hluti sem sprotar voru í. Hlutina eins og þeir voru. Hann skildi vel hvert menn voru að fara með sinni tónlist.

Við fengum að deila minningum Ingvars Jónassonar um Urbancicfjölskylduna áðan. Þorsteinn Sveinsson var einlægur vinur og njótandi nærveru og þekkingar Urbancic. Hann skrifaði eftirfarandi í tilefni af 50 ára afmæli Urbancic árið 1953:

CH. 4 - 1:48

“Með hinni skarpgáfuðu konu sinni, Dr. Melitta Urbancic, sem hefur reynzt honum ómetanleg stoð á lífsbrautinni, og börnum þeirra hjóna, hefir Dr. Urbancic skapað sér fagurt íslenzt heimili og minnist ég þaðan margra stunda, þar sem manni fannst eins og andrúmsloftið værið þrungið unaðslegu samblandi töfrandi söng og hljómlistar. Maður sem var jafn afkastamikill og Dr. Urbancic hefur oft átt langan vinnudag, en hans gæfa var það, að stælast við hverja raun og sjá ávöxt iðju sinnar. Hin torsóttu verkefni léku í höndum hans og á ég þar jafnt við hljómsveitar- og söngstjórn hans, sem ég átti þess kost að fylgjast með 7 síðustu árin, fyrst sem meðlimur Tónlistarfélagskórsins og síðar Þjóðleikhússkórsins. – Fjölmörg dæmi mætti benda á í þessu sambandi til skýringar, en slíkt mundi ekki vera að hans skapi.

Tónlistarmaðurinn Dr. Urbancic mótar starf sitt hávaðalaust með hógværð og lítillæti, og það er einmitt þessi framkoma ekki hvað sízt, sem ávinnur honum elsku og aðdáun allra þeirra sem hann þekkja og hans handleiðslu njóta, hvort heldur er á sviði söng eða hljómlistar. Þar sem sannur listamaður er á ferð, þarf ekkert sýndarskrum, engan áróður, aðeins maðurinn sjálfur og starf hans, líf hans og list tala sínu málið. Starf mannsins er spegill lífs hans”.

Þessi orð leiða okkur að Tónlistarfélagskórnum. Það voru tómir kallar í Tónlistarfélaginu. Það voru kallar sem réðu, kallaklíka eins og ein kona tengd félaginu sagði eitt sinn við mig. Þetta var félagsskapur sem „átti“ músíklífið, því var stjórnað af harðri hendi af áhugamönnum um tónlist; þeir sem réðu sig á vegum félagsins, eins og Dr. Urbancic, skyldu ekki voga sér að halda framhjá - ekki stjórna neinum kór, hljómsveit eða hverju sem er nema með leyfi stjórnar. Við sem höfum skoðað þessa sögu getum alveg sagt þetta. Heimurinn gekk undir fyrir þessu félagi þegar Guðlaugur Rósinkranz, Samvinnuhreyfingarmaðurinn sem gerðist Þjóðleikhússstjóri, sá fordómalaust, jafnvel fullkomlega þekkingarlaust, yfirburðarþekkingu Dr. Urbancic til að taka að sér stjórnun tónlistarmála í Þjóðleikhúsinu.
Við verðum að brosa um stund.
Guðlaugur og Ragnar í Smára, sem allt átti og öllu réði, skiluðu hvor öðrum afmælisgjöfum og tókur aftur heillaóskir. Í dag er það versta sem 5 ára barn segir við jafnaldra sinn á leikskólanum: Þú mátt ekki koma í afmælið mitt. Guðlaugur var bisnissmaður, vildi fá hlutina á réttu verði og aðeins borga fyrir það sem hann notaði. Ragnar vildi fá þjóðleikhúsið til að taka þátt í rekstri sinfóníuhljómsveitarinnar. Það er löng saga, en spennandi.

Urbancic færði nýtt hugtak, og um leið nýja listgrein inn í íslenskt tónlistarlíf með nýrri kynslóð söngvara - óperuna. Formið og sagan er of stór til að taka á því í þetta sinn.

En kannski eru ræturnar í Jóhannesarpassíunni. Hún varð áreitið að tónlistarfélagskórnum. Hún Svava veit þetta, hún Svava Þorbjarnar sem er svo ung ennþá, svo þakklát, svo mikill vinur að hún með reglulegu millibili hefur heimsótt gröf Dr. Urbancic allt frá því hann lést. Er til meiri auðmýkt fyrir meistaranum sem gaf tækifæri.

Svava!!!

Við skulum lækka ljósin um stund og hlýða á næsta dæmi.

CH. 5 - 7:25

Sauðárkróki 24. apríl 1943.

Kæri herra Dr. Victor von Urbantschitsch!

Ég get ekki látið hjá líða, að senda yður mínar bestu þakkir fyrir flutninginn á Jóhannesarpassían í útvarpinu í gærkvöld. Maður getur ekki annað en hrifist og dáðst að hinum frábæra dugnaði og elju sem þér hafið sýnt, með því að framkvæma slíkt stórvirki, og það undir öðrum eins kringumstæðum og þeim, er þér hafið orðið að búa við á allan hátt. Ég geri mér í hugarlund alt það erfiði, með t.d. húsnæði – æfingatíma, og svo alskonar árekstra sem þessu eru æfinlega samferða, og svo sú mikla vinna yðar, sem liggur svo á bak við alt aðalstarfið. Ég þekki þetta vel, þótt í smærri stíl sé. Veturinn 1934 var ég staddur í Þýskalandi, og átti þá því láni að fagna að hlusta á Mattheusarpassían sama höfundar, sem var flutt í St. Michaelskirkjunni í Hamburg; það var mér alveg ógleymanlegt, og mun ég minnast þess, sem eins og þess fegursta og stórfenglegasta í kirkjumúsík sem ég hefi heyrt, að slíkum stundum býr maður alla sína æfi . – og svipað get ég sagt um þenna tónflutning yðar á föstudagskvöldið langa s.l. – þótt ég væri aðeins hlustandi.
Ég beið þess með mikilli eftirvæntingu að hlusta á Jóhannesarpassían í útvarpinu og verð ég að segja það, mér til mikillar gleði og ánægju, að ég varð ekki fyrir vonbrygðum. Ég tel mig ekki til þeirra manna, sem fyrirfram eru ákveðnir í að krítisera og eru því búnir að sýkja hug sinn áður en þeir koma á staðinn til þess að hlusta á það sem fram fer. Nei, - ég kem til þess að hlusta og njóta. Ég vil tileinka mér alt það, sem er fegurst og best, en loka eyrum fyrir því sem miður má fara – því víða eru veilur og flest er ófullkomleikanum háð hér á þessari jörð. Mér er sérstaklega minnisstæður frábæri undirleikur Páls ísólfssonar og forleikurinn fyrir II. þætti, að þeim ógleymdum Dr. Edelstein og Þórhalli Árnasyni, sem mér fannst leysa sín hlutverk af sérstakri samviskusemi og vandvirkni. Það var mitt lán, að einn góður kunningi minn úr Lúðrasveit Reykjavíkur – Óskar Jónsson, var svo hugulsamur að senda mér prógrammið, og var ég búinn að fá það í hendur nokkrum dögum áður en verkið var flutt. Við hjónin sátum tvö ein í litlu kyrlátu stofunni okkar – við opnuðum allar dyr og gættir sálarinnar til þess að njóta tónflutningis sem allra best. Hlustunarskilyrðin voru ágæt.
Ég endurtek svo mína þakkir og óska yður hjartanlega til hamingju með það, hve giftusamlega þetta hefir tekist. Ég mun ætíð minnast þessa kvölds, með innilegri virðingu og þakklæti. Yðar, Eyþór Stefánsson.

NIÐURLAG.
Kæru gestir hér í kvöld:

Það varð hlutskipti dr. Urbancic í íslensku tónlistarlífi að vinna öðrum til heiðurs en sjálfum sér og ef grannt er skoðað má teljast með ólíkindum hversu miklu hann fékk áorkað í okkar, á þeim tíma, erfiða tónlistarlífi. Hann var fremstur meðal jafningja og endurtaka má það sem Jón Leifs ritaði um hann í minningargrein 9. apríl 1958: "Menn munu eiga eftir að átta sig á því, að meðal tónmenntamanna hér var hann sá eini, sem gat bjargað hlutunum í tónflutningi þegar mikið lá við og jafvel þótt allt væri komið í óefni".

Dr. Viktor von Urbantschitsch lést í Reykjavík á föstudaginn langa, þ. 4 apríl árið 1958.

Ég vil leyfa mér að ljúka mínum hluta í þessari dagskrá með því að fá að flytja ykkur einstaka mynd sem Ingibjörg Björgvinsdóttir hefur dregið upp af kynnum sínum af Dr. Victor Urbancic. Þessi mynd verður sú síðasta hér í kvöld sem dregin er upp í töluðu máli, og sú mynd sem mig langar að biðja ykkur að hafa í huga meðan tónlistarmennirnir flytja okkur síðasta verkið hér í kvöld - og síðast en ekki síst - þá mynd sem er segir miklu meira en allt það sem sagt hefur verið hér í kvöld í töluðu máli.

CH 6. - 1:10
Dr Vicor Urbancic kenndi börnum mínum tveimur á orgel. Mér er það minnisstætt þegar hann kom í fyrsta kennslutímann og sá orgelið. Hann stóð hljóður smá stund og sagði svo: „Er þetta hljóðfærið“? „Já, sagði ég“. Þá gekk hann að hljóðfærinu sem var lítið kassaharmonium, settist hjá börnunum og kenndi þeim. Hann skildi allt.

Eitt sinn þegar hann fór úr tíma koma hann auga á Beygoníu sem stóð með blómum í einu horni stofunnar. Hann gekk til blómsins, beygði sig að því, horfði á það og sagði: „Það blómstrar í myrkrinu“. Þetta lýsir hans göfuga hjartalagi, hann minntist aldrei á hvað hljóðfærið var lélegt en dáðist á blóminu sem blómstraði í myrkrinu og prýddi heimilið. Hann veitti fegurð og gleði hvar sem hann fór. Mikið geta snillingar verið skemmtilegir. Þetta voru dásamlegir tímar.

Mandólínhljómsveit Reykjavíkur

Thu, 31 Mar 2011 09:14:44 +0000

Mandólínhljómsveit Reykjavíkur starfaði á árunum 1943 til 1949 og hélt nokkra tónleika. Hljómsveitin lék m.a. í útvarp og til eru nokkrar hljóðritanir með leik hljómsveitarinnar. Hér að neðan má lesa ágrip af sögu hljómsveitarinnar en textinn er handrit að útvarpsþætti sem Bjarki Sveinbjörnsson gerði árið 2001.

Sænskur barkarlúður

Fri, 25 Mar 2011 11:31:19 +0000

Barkalúðrar
Finna má tvær gerðir barkalúðra. Önnur gerðin er er byggð úr löngum barkaræmum, og eru mjórri í annan endann, sem flettast í spíral af tréstammanum. Börkurinn mótast síðan í 20-110 sentimetra lúður, stundum utan um mót sem hjálp.

Hin gerðin, sem jafnfram er útbreiddari, er í sinni einföldustu mynd klofinn tréstammi sem er holaður innan og síðan eru báði helmingarnir bundnir saman af tréreimum eða með því að vefja berkinum utan um þá. Báðar gerðirnar er þekktar allt aftur frá miðöldum, en ætla má að þær séu enn eldri og hafi haft mikla útbreiðslu um Evrópu.

Barkalúðurinn, í sínum ólíku gerðum er hljóðfæri sem er dæmigert fyrir skógarsvæðin norðan Alpanna og Karpatafjallanna.

Barkalúðurinn var notaður til að fæla burt óværur og hræða vargfugla og birni, en einnig til að senda boð yfir miklar vegalengdir. Á Norðurlöndum hefur hann verið nýttur til boðskipta meðal fjárhirða. Hjásetustúlkurnar notuðu lúðrana til að senda boð til kolleganna eða til fólksins sem bjó niðri í dalnum. Lúðrarnir hafa einnig verið notað sem hljóðfæri en margar hjásetustúlknanna lærðu að leika laglínur á þau.

Rune Selén lúðrasmiður
Einn sumardag, árið 1959 kynntist hinn sænski skólakennari Rune Selén barkalúðrinum. Eftir sumardvöl í Skattungbyn, saman með fjölskyldu og vinum, ákváðu þau að smíða sér hver sinn barkalúður sem minningu um dvölina. Í framhaldi af því kynnti hann sér gamlar aðferðir við smíðina, og fyrsta árið smíðaði hann tvo lúðra.

Það var svo árið 1961 sem hann veiktist alvarlega og sem þakklæti fyrir að koma lifandi úr þeim veikindum ákvað hann að gerast „lúðursmiður Vors Herra“.

Með árunum þróaði Rune lúðrana sína til að verða músíkhljóðfæri og reiknað hann út hverja lengd þeir þyrftu að hafa til að hljóma í ákveðnum tónhæðum. Þannig varð lúður í C að verða 120 cm, B-lúður 135 cm, F-lúður 180 cm, Es-lúður 200 cm og D-lúður 212-215 cm. Algengasti lúðurinn, eða um 80 % af framleiðslunni eru B-lúðrar og eftir þeim lúðrar í Es og F.

Á barkalúður er eingöngu hægt að leika tónana í náttúrutónaröðinni og því lengri sem lúðurinn er getur maður leikið fleiri tóna. Ef maður hefur náð færni að leika á hljóðfærið má ná sjö misunandi tónum á B-lúður og á Es hljóðfærið ellefu tónum. Munnstykkið mótar Rune þannig að það líkist þeim á trompetum eða hornum.

Allan ágóðann af framleiðslunni gaf Rune til góðgerðarmála og að frá dregnum kostnaði náði lífsstarfið að gefa um 3 miljónir sænskra króna.

Í allt smíðaði Rune 11065 lúðra á yfir 40 árum og er sá sem Jón Fr. Sigvaldason færði Tónlistarsafni Íslands að gjöf nr. 2764, smíðaður árið 1975. Vitað er um annan lúður á Íslandi, númer 2710 en Rune afhenti Norræna húsinu í Reykjavík hann að gjöf. Rune hefur komið í heimsmetabók Guiness fyrir lífsstarf sitt.

Nótnagjöf Jóhönnu og Kristins hermansen

Wed, 9 Mar 2011 14:03:18 +0000

Hjónin Sigríður Jóna Kristinsdóttir og Guðni Agnar Hermansen bjuggu allan sinn búskap í Vestmannaeyjum. Meðan nótnanna sem bárust safninu eru ýms þjóðhátíðarlög eftir Oddgeir Kristjánsson og Ása í Bæ. Tónlistarsafn Íslands þakkar Jóhönnu og Kristni fyrir góða gjöf.

Gjöf halldóru torfadóttur

Thu, 3 Mar 2011 11:44:28 +0000

Halldóra Torfadóttir færði Tónlistarsafni að gjöf nótnabunka með lögum eftir Kristinn Rey og Maríu Brynjólfsdóttur. Meðal nótnanna var handrit að verkinu Islander Suite III fyrir Sinfóníuhljómsveit eftir Rudolf Cech-Böham, í píanóútsetningu. Samkvæmt bréfi sem fylgir handritinu lék Rudolf í Sinfóníuhljómsveitinni árið 1971 og byggir hann verkið á lagi eftir Jón Laxdal. Nótur þessar koma allar úr dánarbúi Magnúsar Torfa Ólafssonar fyrrverandi ráðherra. Færum við Haldóru okkar bestu þakkir.

Eiður og Eygló gefa safninu nótur

Mon, 28 Feb 2011 11:35:22 +0000

Eiður Guðnason og kona hans, Eygló Helga Haraldsdóttir færðu Tónlistarsafni að gjöf nótnabunka með frumútgáfum af ýmsum íslenskum nótum. Meðal laganna sem þarna má finna eru sálmalög Guðrúnar Böðvarsdóttur, Á föstudaginn langa og Ég er að byggja. Þá eru tvö hefti með samtals átta lögum eftir Jóhönnu S. Sigurðardóttur, Dagsetur eftir Vestur-íslensku tónlistarkonuna Elmu Gíslason. Þá var meðal nótnanna hefti með lögunum úr óperettunni Meyjarskemmunni sem sett var upp í Iðnó árið 1934 - öll með íslenskum texta. Eiður hafði keypti nótnabunkann í Kolaportinu með það í huga að færa safninu hann að gjöf. Við þökkum Eiði og Eygló kærlega fyrir þennan hlýjug.

Hljóðritanir

Fri, 28 Jan 2011 15:22:08 +0000

Sesselja Halldórsdóttir, víóluleikari og bókavörður Tónlistarskólans í Reykjavík, færði Tónlistarsafni Íslands til varðveislu hljóðrit frá níunda ártugnum þar sem á leika m.a. Hlíf Sigurjónsdóttir, Pétur Jónasson, Þórhallur Birgisson, Þorsteinn Gauti Sigurðsson. Einnig hljóðritanir frá hátíðinni Und Nordis Musik sem haldin var á Íslandi árið 1977.

Knútur R. Magnússon

Thu, 25 Nov 2010 10:55:15 +0000

Knútur R. Magnússon er landsþekktur dagskrárgerðarmaður af Ríkisútvarpinu Rás 1, en hann starfaði á Tónlistardeild útvarpsins í árafjöld.

Knútur vann um tíma í Steinsmíðaverkstæði Magnúsar Guðnasonar en árið 1962 hafði Lesbók Morgunblaðsins viðtal við hann. Sjá á Tímarit.is:
http://timarit.is/view_page_init.jsp?pageId=3287497

Árið 1964 setti Leikféla Reykjavíkur leikverk Shakespears á svið og samdi Knútur þá tónlist við leikverkið auk þess að taka þátt í leiksýningunni. Fjallað er um það í Morgunblaðinu árið 1964. Sjá á Tímarit.is:
http://timarit.is/view_page_init.jsp?pageId=1356464

Frá árinu 1971 var hann starfsmaður Ríisútvarpsins og kynnti í árafjöld klassíska tónlist fyrir hlustendur undir ýmsum þáttaheitum eins og „Á mörkum hryggðar og gleði“, „Sitthvað í hjali og hljómum“ sem var þáttur um tónskáldið Arthur Benjamin. Þá sá hann um spurningaþátt um tónlistarefni undir heitinu „Ertu með á nótunum?“ og svo mætti lengi telja.

Þekktastir voru líklega þættir Knúts, „Stundarkorn í dúr og moll“ sem voru á Sunnudagsmorgnum.

Myndabók Fríðu

Thu, 18 Nov 2010 09:56:16 +0000

Fyrir skömmu kom Helga Jörgensen með ýmis gögn úr fórum móður sinnar, Þórunnar Hólmfríðar Guðmundsdóttur Norðdahl, en Þórunn (Fríða) hafði sungið allt sitt líf í kórum. Má þar nefna Fílharmóníukórinn, Kirkjukór Kópavogs og fleiri kóra. Hér segir hún frá gjöfinni og uppvaxatarárum sínum í Kópavogi.

Nótnabók með íslenskum lögum

Tue, 2 Nov 2010 08:52:38 +0000

Eftir að hafa skoðað bókina komumst við helst að þeirri niðurstöðu að hún hafi verið í eigu Guðmundar Jónssonar söngvara. Byggjum við þá niðurstöoðu á því að við nokkur af lögunum stendur nafn Guðmundar og auk þess eru lög sem upphaflega hafa legið hátt í útgáfum, eru færð niður í tónhæð fyrir djúpa rödd. Hér fyrir neðan má sjá og heyra frásögn Baldurs af því hvernig hún komst í hans hendur.

Flauta Benedikts frá auðnum (1846-1939)

Thu, 19 Aug 2010 13:16:36 +0000

Í dag kom Jón Aðalsteinn Þorgeirsson klarinettuleikari og tónlistarkennari og færði Tónlistarsafni Íslands að gjöf flautu þá er Benedikt Jónsson frá Auðnum notaði við þjóðlagasöfnun sína. Um starfs Benedikt segir séra Bjarni Þorsteinsson m.a. í þjóðlagasafni sínu á bls. 581:

Benedikt Jónsson í Laxárdal í Þingeyjarsýslu, er sá maður, sem einna mestu hefur hjálpað mjer við söfnun þjóðlaganna og einna ríkulegastan skerf hefur lagt í safn þetta; hann er mjög vel menntaður maður og söngfróður vel. Kynntist jeg honum ekk fyr en 1898; en bæði á því ári og árinu á eptir safnaði hann og sendi mjer yfir 100 lög, þar af nálægt 60 rímnalög, - hitt lög við kvæði og sálmalög; fylgdu lögum þessum rækilegar athugsemdir, eptir því sem tök voru á. Meginatriði þessara athugasemda og hugleiðinga hans tek jeg hjer upp með hans eigin orðum; og get jeg það því fremur, sem jeg í öllum aðalatriðum er á sama máli og hann... .

Grein um Benedikt í Degi 9. febrúar 1939
Grein um Benedikt í Alþýðublaðinu 18. febrúar 1939
Grein um Benedikt í Degi 9. mars 1939

Litla Flugan-fyrsta prenaða eintakið

Mon, 16 Aug 2010 11:16:54 +0000

Í dag, 16. ágúst 2010 kom Leifur Árnason flugstjóri í safnið og afhenti því fyrsta prentaða eintakið af Litlu flugunni sem kom úr prentvélinni. Nóturnar eru með eftirfarandi áritun:„Þetta er fyrsta eintakið sem kom úr prentvélinni. Til Ernu minnar frá Sigfúsi. 14.3.1952“. Það eru börn Ernu, Leifur Árnason og Bergljót Árnadóttir sem gefa safninu eintakið.
Tónlistarsafn Íslands færir þeim systkinum innilegustu þakkir.

Erna var Erna Sigurleifsdóttir leikkona (1922-2002)

Ingólfur SVeinsson

Mon, 5 Jul 2010 13:06:53 +0000

Í dag færði Rósa Ingólfsdóttir, dóttir Ingólfs Sveinssonar Tónlistarsafni Íslands nótur af tónsmíðum Ingólfs. Einnig fylgja gjöfinni fjöldi ljóða ingólfs en áríð 1985 kom út ljóðabókin Dægurmál með ljóðum hans. Þá kom út hljómplata árið 1972 með lögum Ingólfs og Rósu.

Nánar má lesa um Ingólf hér og hér

Kristján Kristjánsson (KK-sextettinn)

Wed, 2 Jun 2010 11:09:53 +0000

Kristján Kristjánsson fæddist í Syðstakoti í Miðneshreppi 5. september 1925. Hann lést á heimili sínu 2. júní síðastliðinn. Kristján var sonur Sigrúnar Elínborgar Guðjónsdóttur saumakonu, f. 7. október 1904, d. 10. febrúar 1971, og Kristjáns Karls Kristjánssonar prentara, f. 14. nóv. 1902, d. 25. maí 1977. Vegna veikinda móður sinnar ólst Kristján upp hjá móðurforeldrum sínum til fermingaraldurs.

Kristján kvæntist hinn 31. júlí 1949 Erlu Wigelund, f. 31. desember 1928. Foreldrar hennar voru þau Vilborg Dagbjartsdóttir, f. 26. desember 1911, d. 20. janúar 1988, og Peter Wigelund, f. í Þórshöfn 25. júní 1899, d. 22. desember 1974. Börn Kristjáns og Erlu eru: 1) Þorbjörg, f. 7. desember 1949. Dætur hennar eru Erla, f. 23. nóvember 1967, og Elínborg, f. 4. júní 1971, Sigurðardætur. 2) Pétur Wigelund, f. 7. janúar 1952, d. 3. september 2004. Eiginkona hans er Anna Linda Skúladóttir, f. 19. júlí 1957. Börn þeirra eru Íris Wigelund, f. 9. okt. 1980, Kristján Karl, f. 5. nóvember 1984, og Gunnar Eggert, f. 9. febrúar 1989. 3) Sigrún Júlía, f. 4 nóvember 1959, gift Jóhanni Ásmundssyni, f. 30. mars 1961. Börn þeirra eru Auður Elísabet, f. 12. apríl 1982, Ásmundur, f. 5. ágúst 1986, og Ragnar Pétur, f. 7. apríl 1994. 4) Elísabet, f. 7. mars 1958. Börn hennar eru Theodór, Þorbergur, Jónína Guðný og Kristmundur Axel.

Kristján lauk eins árs námi frá Verzlunarskóla Íslands en eftir það lá leiðin til Bandaríkjanna. Hann stundaði nám í saxófón- og klarinettleik árin 1946-47 við Juilliard School of Music í New York. Þegar heim kom, árið 1947, stofnaði hann KK-sextettinn sem hann stjórnaði af mikilli röggsemi allt til ársloka 1961 en þá lagði hann saxófóninn á hilluna. Þrátt fyrir að hljómsveitin leystist upp í kjölfarið hafði Kristjáni tekist að setja mark sitt á íslenska tónlistarsögu, m.a. með því að bera hingað til lands nýja strauma frá Bandaríkjunum. Kristján lagði mikinn metnað í allt sem viðkom hljómsveitinni. Á þeim tíma tíðkaðist það ekki að hljómsveitir æfðu áður en spilað var opinberlega en Kristján krafðist þess að vel væri æft, meðlimir væru í hljómsveitarbúningum og lögin væru vel útsett. Kristján átti einnig stóran þátt í því að fólk fór að líta starf hljómlistarmanna alvarlegum augum. Tónlistin var starf sem fólk hafði að aðalatvinnu en hvorki sem aukastarf né tómstundagaman. Árið 1965 stofnaði hann, ásamt eiginkonu sinni Erlu, Verðlistann við Laugalæk. Árið 1980 stofnaði hann svo Litlu fluguna sem var sérverslun með fluguhnýtingarefni þar sem hann gat samtvinnað tvö af sínum helstu áhugamálum, laxveiðar og fluguhnýtingar. Kristján starfaði þar allt til hann lét endanlega af störfum.

Heimild: Morgunblaðið 12. júní 2008

Páll halldórsson organisti

Thu, 15 Apr 2010 16:32:33 +0000

Páll Halldórsson , 14. janúar 1902-30. júní 1988 var ötull organisti og kennari í áratugi í Hallgrímsprestakalli í Reykjavík. Kenndi hann m.a. við Austurbæjarskólann í þrjá áratugi, var stjórnarmaður í fjölda félaga og vann ötullega að útgáfu á Organistablaðinu.

Lesa má nánar um Pál hér.

Guðrún guðmundsdóttir

Fri, 19 Mar 2010 12:58:36 +0000

Guðrún Guðmundsdóttir fæddist á Kópaskeri 14. apríl 1922. Hún lést á Landakotsspítala 16. janúar síðastliðinn.
Foreldrar hennar voru Guðmundur Kristjánsson, f. 1. júní 1884 á Víkingavatni í Kelduhverfi, d. 18. desember 1965, og Björg Indriðadóttir, f. 18. ágúst 1888 í Keldunesi í Kelduhverfi, d. 22. janúar 1925. Alsystkini Guðrúnar voru: Árni og Indriði, sem létust í frumbernsku, Jónína Sigurveig, f. 1916, d. 2006, og Björn, f. 1918, d. 2006. Hálfsystkini hennar voru: Kristján, f. 1933, d. 1975, Árni Ragnar, f. 1935 og Björg, f. 1944.

Guðrún ólst upp á Víkingavatni í Kelduhverfi og á Kópaskeri. Hún varð gagnfræðingur frá Menntaskólanum á Akureyri 1941. Eftir gagnfræðapróf vann hún við húsmæðraskólann á Ísafirði en fluttist til Reykjavíkur 1943. Hún vann um nokkurt skeið á skrifstofu Olíuverslunar Íslands í Reykjavík. Í lok ársins 1948 hóf Guðrún störf við bókhald hjá Áfengis- og lyfjaverslun ríkisins, síðar Áfengis- og tóbaksverslun ríkisins. Hún var aðalbókari frá 1957 til starfsloka 1992.

Guðrún var mikill unnandi klassískrar tónlistar. Um nokkurra ára skeið stundaði hún nám í píanóleik, söng, tónfræði og tónlistarsögu við Tónlistarskóla Reykjavíkur. Hún var um tíma í Samkór Reykjavíkur og var ein af stofnendum Söngsveitarinnar Fílharmóníu, þar sem hún söng í nokkur ár. Eiginmaður Guðrúnar var Eggert Eggertsson, f. 14. ágúst 1909, aðalgjaldkeri hjá Áfengis- og tóbaksverslun ríkisins. Þau hófu sambúð um 1960 en hann lést 11. febrúar 1969. Eftir fráfall Eggerts hélt Guðrún heimili með systur sinni Jónínu Sigurveigu, allt þar til Jónína lést sumarið 2006. Eftir það bjó hún ein í íbúð þeirra systra á Dalbraut 16.

Heimild: Morgunblaðið

Myndir af listamönnum

Mon, 15 Mar 2010 15:50:42 +0000

Tónlistarfélagið í Reykjavík var frá stofnum þess árið 1932 einn helsti vettvangur tónleikahalds á Íslandi. Algengt var að tónlistarmenn skiptust á ljósmyndum eða gæfu áritaðar myndir af sjálfum sér. Nú hefur Tónlistarsafni Íslands áskotnast fjöldi slíkra mynda til varðveislu frá Tónlistarskólanum í Reykjavík. Gefst vonandi tækifæri til að sýna þær á vettvangi safnsins.

Nótnapúlt Björns Ólafssonar

Tue, 16 Feb 2010 15:59:16 +0000

Í dag afhenti Tónlistarskólinn í Reykjavík Tónlistarsafni Íslands nótnapúlt úr tré sem tilheyrði Birni Ólafssyni fiðluleikara. Púltið er merkt Birni. Þá fengum við litla hljómplötu þar sem Björn leikur tvö verk.

Jens M. Valdimarsson hljóðfærasmiður

Fri, 12 Feb 2010 12:11:31 +0000

Helga Valdemarsson, dóttir Jens færði Tónlistarsafni Íslands að gjöf verkfæratösku föður síns. Í henni má finna fjölda hluta sem píanóviðgerðarmaður notar við vinnu sína og eru þeir munir sönn heimild um starf hljóðfærasmiðsins. Við vonumst til síðar að geta sett upp sýningu um starf þeirra er unnið hafa að hljóðfærasmíði og -viðgerðum.

Munir tengdir Birni Ólafssyni

Wed, 16 Sep 2009 09:40:34 +0000

Þessa fiðlu afhenti Ólafur B. Thors tónlistarsafni Íslands til varðveislu. Fiðlan er 3/4 fiðla að stærð og að sögn Guðnýjar Guðmundsdóttur fiðluleikara, og fyrrum nemanda Björns var þetta einnig fyrsta fiðlan sem hún lék á.

Elsa Sigfúss

Mon, 15 Jun 2009 14:16:22 +0000

Í febrúarmánuði síðastliðnum hafði ég samband við Eddu Sigfúss, dóttur Elsu Sigfúss með það í huga að afla gagna um Elsu Sigfúss. Áður hafði ég fengið ýmis gögn um Elsu frá Eddu í tengslum við útvarpsþáttagerð á Rás 1. Edda tók vel í erindi mitt og fór ég svo á vegum Tónlistarsafns Íslands í Danmerkur nú í maímánuði og sótti öll gögn úr fórum Elsu sem Edda hafði í sínum húsum, og ánafnað safninu.

Skipafélagið SAMSKIP styrkti svo safnið með því að flytja tvo stóra pappakassa af gögnum, endurgjaldslaust til Íslands og eru þau nú varðveitt í Tónlistarsafni Íslands til frambúðar. Bíða þau vonandi áhugasams rannsóknarnema að fara í gegnum og skrifa ritgerð um líf og starf Elsu.

Bjarki Sveinbjörnsson

Sjá fleiri myndir í Myndasafni

Björg Ingvarsdóttir

Tue, 9 Jun 2009 13:08:46 +0000

Frú Björg Ingvarsdóttir færði Tónlistarsafni Íslands kassa með óperu- og tónleikaprógrömmum sem hún hafði safnað saman í gegnum árin. Prógröm þessi eru mjög mikilvægur þáttur í þeirri viðleitni okkar að skrá tónlistarsöguna hér á landi í sértækan og leitarbæran gagnagrunn sem stefnt er að að komið verði upp við safnið.

Sjá fleiri myndir í Myndasafni

Sveinbjörn Sveinbjörnsson

Sun, 1 Mar 2009 08:53:42 +0000

Á ferðum mínum um Kanada á undanförnum árum hefur mér tekist að safna ýmsum upplýsingum og munum er varða íslenska tónlistarsögu. Meðal þeirra er fjöldi persónulegra muna, - mynda, bréfa, platna o. fl. úr eigu fjölskyldu Sveinbjörns Sveinbjörnssonar, þ.e. Sveinbjörns sjálfs og konu hans, svo og barna hans tveggja, Helen og Þórðar. Meðal þeirra muna er strengjakvartett eftir Þórð sem Constanzas kvartettinn í Kanada hljóðritaði fyrir RÚV.Það var dr. Hallgrímur Benediktsson læknir í Calgary sem kom mér í samband við Eleanor, barnabarn Sveinbjörns sem afhenti mér alla þessa muni til safnsins. Stefnt er að sýninu á þessum munum í framtíðinni.

Sjá fleiri myndir í Myndasafni

Bjarki Sveinbjörnsson

Flygill afthentur

Fri, 13 Apr 2007 13:46:34 +0000

Tónlistarsafni Íslands, var, skv. gjafabréfi dags. 13. apríl árið 2007, gefinn flygill úr dánarbúi Árna Krisjánssonar píanóleikara og Önnu Guðrúnar Steingrímsdóttur kon+u hans. Það voru afkomendur þeirra hjóna sem gáfu flyglinn, auk ýmissa tónlistarbóka og muna.

Orgelverkstæði

Fri, 6 Oct 2006 14:56:12 +0000

Haustið 2006, er ljóst var að til stæði að setja á stofn Tónlistarsafn Íslands í Kópavogi höfðu afkomendur Gissurar Elíassonar samband við okkur er að því stóðu og buðu okkur að taka alla muni af verkstæðinu og velja úr þeim til sýningar í safninu sem dæmi um aðstöðu og tæki hljóðfærasmiðsins. Verða valdir hlutir af verstæðinu settir upp til sýningar í safninu.

Sjá fleiri myndir í Myndasafni

Gísli í eilífðinni

Wed, 1 Oct 2003 16:11:04 +0000

Árið 1941 eða 1942 er Gísli Siguðrsson var vistmaður á Vífilsstöðum datt honum í hug að kaupa grammófón og plötur til að spila. Hann tók hann með sér til Vífilsstaða og í framhaldi af því fór hann að leika fyrir vistmennina í gegnum innanhússhátalarakerfi hússins. Árið 2003 gaf dóttir Gísla Músík og sögu ehf. hljómplötusafnið og er það nú varðveitt í Tónlistarsafni Íslands.

Lesa má nánar um Gísla hér.